آنچه ملاحظه می فرمایید تحقیق آقای محمدحسن ترابی از طلاب پایه چهارم می باشد.

بین معانی حرفی و اسمی، تمایز کلی وجود دارد. این تمایز به این صورت است که معانی اسمی در ظرف عقل محقق شده و ثابت در آن هستند (همراه با قطع نظر از استعمالشان) ولی معانی حرفی، معانی ایجادیه­ای هستند که در استعمال محقق می­گردند و تا زمانی که در استعمال به کار نروند، محقق نخواهند شد (نظیر معانی انشائیه که تا انشاء نشوند به وجود نخواهند آمد و لکن باید توجه داشت که بین معانی ایجادیه و انشائیه تفاوت وجود دارد). بنابراین حروف برای ایجاد یک معنی در غیر (دو طرف نسبت) وضع شده­اند که آن غیر، تا زمانی که حرف وضع نشود، واجد آن معنی نمی­گردد و صحیح است چنین گفته شود که رابطه و نسبت معنایی که حرف آن را ایجاد می­کند با معنای اسمی که متحقق در عقل است، رابطه و نسبت مصداق و مفهوم می­باشد؛ به این صورت که مثلاً «ابتدائیت» یک معنای اسمی متحقق در عقل است که لفظ «ابتداء» برای آن وضع شده است و «من» در جمله­ی «سرت من البصره» برای ایجاد ابتدائیت سیر از بصره که یکی از مصادیق مفهوم ابتدائیت می­باشد وضع شده است. بنابراین آنچه نحاة تعبیر آورده­اند که «من» برای ابتدائیت وضع شده، خالی از تسامح نیست و حق این بود که بگویند «من» برای ایجاد نسبت ابتدائیت وضع شده است.

حاصل کلام: قطعاً حروف برای ایجاد مصادیق نسب و روابط وضع شده­اند (مثل من برای ایجاد مصادیق نسبت ابتدائیت) و اسماء برای مفاهیم آن نسب و روابط وضع گردیده­اند (مثل لفظ ابتداء برای مفهوم ابتدائیت) و بخاطر تفاوت این دو، صحیح نیست که هر یک بر دیگری حمل شود؛ چرا که حروف، ایجاد کننده­ی معنی در غیر بوده و ظرف تحققشان خارج می­باشد و اسماء حکایت کننده­ی از مفاهیم در ظرف عقل بوده و جایگاهشان عقل است نه خارج.

منبع: فوائد الاصول للنائینی، ج1، ص42 تا 44