سخنرانی سیدهادی مرتضوی

کسی که از خدا دور است و خداوند او را به حال خودش وا گذاشته بی دلیل نبوده است. تا زمانی که انسان روحیه کمال طلبی و عشق به معبود در وجودش جریان داشته باشد از فتنه ها و بلا ها در امان است اما اگر این روحیه  را از دست بدهد مطمئنا از خداوند دور می شود و همچنین  کسی که در بین  مردم بدعت گذاشته  هم گناه خودرا به دوش می کشد و هم گناه دیگران را تا آخر  عمر و بعد از مرگش هم اگر کسانی به آن بدعت و فتنه دچار شوند به پای او هم می نویسند. مثل همین فرقه های بهائیت و بابیت که هم اکنون در جهان وجود دارد. هرکه که در این زمان به این دین ها بگرود هم خود گناه کرده و هم گناهی به گناهان پایه گذاران آن اضافه می کند.

و همچنین کسی که یک سری از مجهولاتی را که به ظاهر خودش درست است نزد خودش جمع آوری کرده و برای خود در بین مردم نادان جایگاهی پیدا کرده و طرفدارانی دارد. که این مردم نادان او را عالم می نامند و این عالم نامیدن یا از روی جهل است یا از روی آگاهی که اگر از روی آگاهی باشد از انسانیت دور است و اگر از روی جهل باشد باز هم از انسانیت دور است چون اولین و ضروری ترین صفت انسانی این است که بدون آگاهی ارزیابی نکند.

این گونه افراد دوست ندارند از عقیده باطل خود دست بردازند.