مطلبی که می خوانید سخنرانی 5 دقیقه ای طلبه پایه دوم، جناب آقای بنی حسینی است:

بحث پیرامون خطبه 32 می باشد که حضرت علی علیه السلام در این خطبه اشاره ای به جور و جفایی که در زمان خودشان بود می کنند. و مردم را به 5 دسته تقسیم کرده و سپس مردم را به اعراض از دنیا پرستی توصیه می کند.

حضرت می فرماید: یُعَدُّ فیه المحسن مسیئاً روزگاری نیکو کار در آن بدکار شمرده می شود.

سپس تقسیم می کنند:

اول :" گروهی از آن ها لا یمنعه الفساد فی الارض الا مهانت نفسه " یعنی گروهی  از فساد در زمین امتناع نمی ورزند اگر هم جایی این کار را نمی کنند به جهت ناتوانی مالی یا جسمی ویا.... است نه برای دلسوزی و ترحم و یا سر عقل آمدن

البته حضرت این را نوعی از ترک گناه دانند چرا که در کلمات قصارشان در نهج البلاغه فرمودند "مِنَ الْعِصْمَةِ تَعَذُّرُ الْمَعَاصِي"

ترک گناه به جهت مشکل بودن ارتکاب آن، نوعی محفوظ بودن از گناه است.

دومین گروه کسانی هستند که شمشیر آماده مبارزه با شمشیر می باشند  در واقع نفسشان را آماده انجام چنین کاری کرده اند و هدف این افراد جز به غنیمت بردن اموال دیگران و ... چیزی نیست و تعبیری که امیر المؤمنین علی علیه السلام دارند این چنین است که "مِقْنَبٍ يَقُودُهُ أَوْ مِنْبَرٍ يَفْرَعُه" به دنبال منبری هستند تا به آن تکیه زنند و برتری خود را اثبات کنند.

سومین گروه عده ای که "يَطْلُبُ الدُّنْيَا بِعَمَلِ الْآخِرَةِ وَ لَا يَطْلُبُ الْآخِرَةَ بِعَمَلِ الدُّنْيَا" و در واقع از صفت پرده پوشی خداوند نسبت به گناهان بندگانشان سوء استفاده می کنند و وسیله ای برای انجام معصیت خود قرار می دهند.

چهارمین گروه را حضرت این طور معرفی می کنند:

کسانی که احساس حقارت در شخصیت خویش دارند یعنی چون ابزار و وسیله ای ندارند تا به شهرت طلبی و جاه طلبی برسند محدود می مانند. و این ها کسانی هستند که به دین بسیار آسیب می زنند چرا که مجبورند دست به قناعت بزنند و خود را در لباس زاهدان نشان دهند. در حالی که هرگز شایسته این لباس الهی نیستند. و این در حالی است که حضرت امیر المومنین علی علیه السلام در مورد زاهدان می فرمایند افضل الزهد اخفاءالزهد برترین نوع زهد مخفی کردن زهد خود است.

آخرین دسته ای که حضرت آن را بیان می کنند دسته ای هستند که ترس از سرنوشت و آخرت آنان را از محرمات دور کرده است.